Aan elke beslissing gaat gewoonlijk een korte of langere filosofische overpeinzing vooraf waarin de wensen en eisen op een rijtje gezet worden en waar de pro’s en contra’s tegen elkaar worden afgewogen. Welnu, zo is het bij ons ook gegaan.

Vooraf dient gezegd te worden dat onze absolute voorkeur uitging naar het restaureren van oude gebouwen die door hun architectuur, hun ligging, hun zeldzaamheid of hun karakter de moeite waard zijn om weer terug hersteld te worden in hun oude glorie. Natuurlijk voorzien van alle moderne woonelementen om zodoende een nieuwe en langdurige bestemming te vinden.

Het restaureren van deze oude en bewonderenswaardige gebouwen is nu onze hoofdbezigheid geworden. Wij hebben een zeer polyvalent bedrijf opgericht dat voor 80% alles zelf maakt (voor 20% werken wij met onderaannemers).

Wat de keuze der gebouwen betreft, hebben wij geopteerd om zoveel mogelijk te zoeken bij de grote domeinen. En dit om verschillende redenen.

Vooreerst vinden wij er schitterende gebouwen die meestal in hun oorspronkelijke staat bewaard zijn gebleven, en dit omdat de meeste domeinen enkele jaren geleden nog volop functioneerden en het verval ze nog niet teveel heeft aangetast.
De meeste grote domeinen vonden hun oorsprong in het feodale systeem, waar de leenheer en de leenman de voornaamste rollen speelden. De werkers, de “lijfeigenen”, waren eigenlijk de slaven die tegen kost en inwoon alle werkzaamheden verrichtten. Later kwam er een meer democratische verdeling van de gronden, toen de leenmannen af en toe als teken ven erkenning aan hun “laten” de vrijheid schonken, samen met de beschikking over een stukje grond.

De meeste groepen van gebouwen zijn uniek en door de eeuwen heen gegroeid. Sommigen zijn echte dorpen geworden.
Meestal begon het met één gebouw waarin de mensen woonden, de huisdieren hun onderdak vonden en de voorraden voor strenge tijden opgeslagen werden.
Als de zaken goed gingen en de gronden ontgonnen werden, werd er een tweede gebouw bijgebouwd, later kwam er een derde. Meer grond betekende meer mensen, meer paarden, meer van alles… en er kwam een bakhuis, een slachthuis, een kleine smidse, meer woningen voor het personeel, kortom een dorp werd geboren.

De heer van het domein liet zich naargelang zijn middelen een herenhuis of een kasteel bouwen met koetshuizen en prachtige paardenstallen voor zijn lievelingsdieren.

Het werken voor “kost en inwoon” is nog niet zo lang geleden! Tot voor de komst van de treinen was dit hier nog zeer gebruikelijk. Het was eigenlijk een voortgezet stukje feodalisme. De gang van zaken op een groot domein was totaal verschillend ten opzichte van vandaag. Het waren echt gesloten gemeenschappen die enkel de eigenaar af en toe verliet.

Knechten, meiden, dienstboden en handwerklieden werden er geboren en gingen er dood,vaak zonder het domein ooit verlaten te hebben. Het waren “self-supporting units” waar slechts de pastoor en de dokter iets uit konden lospeuteren. Alles werd door henzelf gedaan. De paarden beslaan, bakken, slachten, karren en ploegen maken, enz…
Bijna niets ging eruit en ook bijna niets kwam erin (behalve de opbrengsten van de verkoop van de producten). Smid, bakker, slager, timmerman en werkman vonden er overleving voor hen en hun familie.

Maar de komst der treinen veranderde alles grondig. Plots konden de mensen zich verplaatsen naar daar waar er werk was, en dit was er door de opkomende industrieën in overvloed.

De heer moest gaan betalen voor zijn werkvolk, en dit was totaal nieuw voor hem. Bovendien, doordat de gewone mensen over geld begonnen te beschikken, gingen de bakker, de slager en de smid van het domein ook voor anderen produceren, zodat ook zij zelfstandig werden.
De grote domeinen liepen gedeeltelijk leeg en kregen hardere tijden te verwerken.

Enkele domeinen vielen uiteen en de gebouwen werden dorpjes. Er kwam een kerk en een kleine economische structuur en de naam van het domein werd de naam van het dorpje…

De domeinen die in eigendom bleven van een heer zijn nooit echte dorpen geworden omdat zij als eigendom homogeen bleven en de gewone mensen er nooit iets konden kopen.
Voor wat de wijnbouw betrof viel het allemaal nogal mee want het dichtbij zijnde Spanje en Portugal leverden in het hoogseizoen voldoende mankracht voor de oogsten.

Een tweede reden voor de ontvolking van de domeinen was de intrede van tractoren en automatische machines. Weg paarden, weg meer dan 60% van de werknemers.
Grote gedeelten van de gebouwen kwamen leeg te staan, en dit bleef tot de dag van vandaag zo.

Toen in de jaren ’80 de concurrentie op de internationale wijnmarkt enorm toenam met wijnen uit Spanje, Italië, Marokko, Algerije, Zuid-Afrika, Chili enz… kwam er weer de klad in en vele domeinen kwamen dit keer de klappen niet meer te boven. Zij verkozen de uittrekpremies voor de wijnranken en duizenden hectaren wijn werden veranderd in gewone landbouwgrond waar nu asperges, koren, kolza en zonnenpitten groeien. De gebouwen raakten in verval en de eens zo fiere domeinen begonnen er lamlendig uit te zien en lagen er meestal miserabel bij.

De huidige situatie is dat er afnemers zijn voor de landbouwgronden maar dat men niet zo goed weet wat er met de gebouwen moet gebeuren. Afbreken of gewoonweg laten verkommeren is in de meeste gevallen het scenario en dit is bijzonder jammer want een schat aan mooie historische gebouwen gaat hierdoor verloren.

Onze keuze was gemaakt! Wij zouden domeinen gaan restaureren!

Wij hebben daarom een kleine marktstudie gedaan en de “pro’s en contra’s” tegen elkaar afgewogen en zijn tot de volgende conclusie gekomen :

• Het negatieve deel van een vereniging van eigenaren kan erin bestaan dat men “naast elkaar”(horizontale vereniging) of “boven elkaar” (verticale vereniging) woont. Sommigen vrezen dan geconfronteerd te worden met voor- en nadelen waar men in het dagelijks bestaan ook reeds mee te maken heeft. De vereniging van eigenaren regelt in deze gevallen het samen gebruiken van tussenmuren en gemeenschappelijke installaties.
• De vele voordelen van een vereniging van eigenaren wegen echter meer dan voldoende op tegen de nadelen :
  • Er is een grote passieve veiligheid door het feit dat er altijd wel iemand aanwezig is. De kans dat uw bezitting volledig is leeggeroofd bij uw volgende bezoek is bijna uit te sluiten.
  • Men heeft altijd buren die men kan verstaan, die dezelfde cultuurgewoontes hebben, die men leert kennen en die zonder twijfel qua profiel met u zullen overeenkomen.
  • Verder is het mogelijk om de kosten voor de aanleg en het gebruik van een zwembad, tennisplein, enz… te delen met mede-eigenaren.

Het feit van deel uit te maken van een vereniging van eigenaren wil absoluut niet zeggen “weg vrijheid”. Integendeel! Het is de beste beschermingsformule voor iedereen. Een reglement van inwendige orde wordt per project door een beëdigd Frans landmeter opgesteld.

Dat onze keuze juist was blijkt uit het feit dat wij reeds enkele projecten gerealiseerd hebben! Elke woning is een exclusiviteit op zich, in een bijzonder mooi kader, maximaal geïntegreerd in haar eeuwenoude schelp. Dat de eigenaren ermee in de wolken zijn hoeft geen betoog.

Wie zijn onze klanten? Allemaal mensen uit de gegoede middenklasse die zonder uitzondering één en dezelfde gemeenschappelijke noemer hebben nl. de liefde voor oude stenen, respect voor de natuur en een “BON SAVOIR VIVRE”. Vooral hebben zij een visie op de toekomst en weten zij dat de Aude en de Ariège een schitterende toekomst te wachten staat waarin zij wellicht binnen enkele jaren de Provence en de Côte d’Azur ver achter zich zullen laten.

Restaureren is een moeilijk maar zeer dankbaar beroep. Je kan het vergelijken met oude schilderijen die voor een broodnodige opfrisbeurt naar een restaurateur worden gebracht. Het is verbazend om zien met welk een voorzichtigheid en devotie zo’n man te werk gaat. Hij respecteert werkelijk alles, zowel het verleden door na te gaan hoe de structuur van de vernis en de daaronder gelegen verflaag was, als de toekomst, door die materialen te gebruiken die men er later weer zonder moeite af zou kunnen halen moest dit nodig blijken. Als de schilderijen klaar zijn hebben ze een ware metamorfose ondergaan.
Ze zijn weer zoals de schilder ze indertijd zelf voor zich had staan.
Die filosofie moet ook toegepast worden bij het restaureren van oude gebouwen : conservatief en met respect.

Ons bedrijf heeft zich volledig gespecialiseerd in de restauratie van oude gebouwen,zowel op het gebied van personeel als op het gebied van oude materialen.
Onze medewerkers zijn stuk voor stuk specialisten in hun vak en verwerken alles op dezelfde manier zoals dat honderden jaren geleden het geval was. Natuurlijk met gebruik van moderne hulpmiddelen, maar in wezen wordt er niets veranderd aan de manier waarop.